بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۸ - حکایت

شنیدم که پیری به راه حجاز — به هر خُطْوه کردی دو رکعت نماز

چنان گرم رو در طریق خدای — که خار مغیلان نَکَندی ز پای

به آخر ز وسواس خاطر پریش — پسند آمدش در نظر، کار خویش

به تلبیس ابلیس در چاه رفت — که نتوان از این خوب‌تر راه رفت

گرش رحمت حق نه دریافتی — غرورش سر از جاده برتافتی

یکی هاتف از غیبش آواز داد — که ای نیکبختِ مبارک نهاد

مپندار اگر طاعتی کرده‌ای — که نُزْلی بدین حضرت آورده‌ای

به احسانی آسوده کردن دلی — به از اَلْف رکعت به هر منزلی