بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۹ - حکایت

به سرهنگ سلطان چنین گفت زن — که خیز ای مبارک در رزق زن

برو تا ز خوانت نصیبی دهند — که فرزندکانت نظر بر رهند

بگفتا بود مطبخ امروز سرد — که سلطان به شب نیت روزه کرد

زن از ناامیدی سر انداخت پیش — همی گفت با خود دل از فاقه ریش

که سلطان از این روزه گویی چه خواست؟ — که افطار او عید طفلان ماست

خورنده که خیرش برآید ز دست — به از صائم‌الدهر دنیاپرست

مُسلَّم کسی را بود روزه‌داشت — که درمانده‌ای را دهد نان چاشت

وگرنه چه لازم که سعیی بری — ز خود بازگیری و هم خود خوری؟