بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۱۱ - حکایت

یکی در بیابان سگی تشنه یافت — برون از رمق در حیاتش نیافت

کله دلو کرد آن پسندیده کیش — چو حبل اندر آن بست دستار خویش

به خدمت میان بست و بازو گشاد — سگ ناتوان را دمی آب داد

خبر داد پیغمبر از حال مرد — که داور گناهان از او عفو کرد

الا گر جفاکاری اندیشه کن — وفا پیش گیر و کرم پیشه کن

کسی با سگی نیکویی گم نکرد — کجا گم شود خیر با نیکمرد؟

کرم کن چنان که‌ت برآید ز دست — جهانبان در خیر بر کس نبست

به قنطار زر بخش کردن ز گنج — نباشد چو قیراطی از دسترنج

برد هر کسی بار در خورد زور — گران است پای ملخ پیش مور