بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۱۲ - گفتار اندر گردش روزگار

تو با خلق سهلی کن ای نیکبخت — که فردا نگیرد خدا با تو سخت

گر از پا در آید، نماند اسیر — که افتادگان را بود دستگیر

به آزار فرمان مده بر رهی — که باشد که افتد به فرماندهی

چو تمکین و جاهت بود بر دوام — مکن زور بر ضعف درویش عام

که افتد که با جاه و تمکین شود — چو بیدق که ناگاه فرزین شود

نصیحت شنو مردم دوربین — نپاشند در هیچ دل تخم کین

خداوند خرمن زیان می‌کند — که بر خوشه‌چین سر گران می‌کند

نترسد که نعمت به مسکین دهند — وزآن بار غم بر دل این نهند؟

بسا زورمندا که افتاد سخت — بس افتاده را یاوری کرد بخت

دل زیر دستان نباید شکست — مبادا که روزی شوی زیردست