بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۱۴ - حکایت

یکی سیرت نیکمردان شنو — اگر نیکبختی و مردانه رو

که شبلی ز حانوت گندم فروش — به ده برد انبان گندم به دوش

نگه کرد و موری در آن غله دید — که سرگشته هر گوشه‌ای می‌دوید

ز رحمت بر او شب نیارست خفت — به مأوای خود بازش آورد و گفت

مروت نباشد که این مور ریش — پراکنده گردانم از جای خویش

درون پراکندگان جمع دار — که جمعیتت باشد از روزگار

چه خوش گفت فردوسی پاک زاد — که رحمت بر آن تربت پاک باد

میازار موری که دانه‌کش است — که جان دارد و جان شیرین خوش است

سیاه اندرون باشد و سنگدل — که خواهد که موری شود تنگدل

مزن بر سر ناتوان دست زور — که روزی به پایش در افتی چو مور

درون فروماندگان شاد کن — ز روز فروماندگی یاد کن

نبخشود بر حال پروانه شمع — نگه کن که چون سوخت در پیش جمع

گرفتم ز تو ناتوان تر بسی است — تواناتر از تو هم آخر کسی است