بوستان › باب دوم در احسان › بخش ۱۵ - گفتار اندر ثمره جوانمردی

ببخش ای پسر کآدمی زاده صید — به احسان توان کرد و، وحشی به قید

عدو را به الطاف گردن ببند — که نتوان بریدن به تیغ این کمند

چو دشمن کرم بیند و لطف و جود — نیاید دگر خبث از او در وجود

مکن بد که بد بینی از یار نیک — نروید ز تخم بدی بار نیک

چو با دوست دشخوار گیری و تنگ — نخواهد که بیند تو را نقش و رنگ

و گر خواجه با دشمنان نیکخوست — بسی بر نیاید که گردند دوست