بوستان › باب سوم در عشق و مستی و شور › بخش ۱ - سرآغاز

خوشا وقت شوریدگان غمش — اگر زخم بینند و گر مرهمش

گدایانی از پادشاهی نفور — به امّیدْش اندر گدایی صبور

دمادم شراب الم در کشند — وگر تلخ بینند دم در کشند

بلای خمار است در عیش مل — سلحدارِ خار است با شاه گل

نه تلخ است صبری که بر یاد اوست — که تلخی شکر باشد از دست دوست

ملامت کشانند مستان یار — سبک تر برد اشتر مست بار

اسیرش نخواهد رهایی ز بند — شکارش نجوید خلاص از کمند

سلاطین عزلت، گدایان حی — منازل شناسان گم کرده پی

به سر وقتشان خلق ره کی برند — که چون آب حیوان به ظلمت درند

چو بیت‌المقدس درون پر قباب — رها کرده دیوار بیرون خراب

چو پروانه آتش به خود در زنند — نه چون کرم پیله به خود برتنند

دلارام در بر، دلارام جوی — لب از تشنگی خشک، بر طرف جوی

نگویم که بر آب قادر نیند — که بر شاطی نیل مستسقیند