بوستان › باب سوم در عشق و مستی و شور › بخش ۷ - حکایت در فدا شدن اهل محبت و غنیمت شمردن

یکی تشنه می‌گفت و جان می‌سپرد — خنک نیکبختی که در آب مرد

بدو گفت نابالغی کای عجب — چو مُردی چه سیراب و چه خشک لب

بگفتا نه آخر دهان تر کنم — که تا جان شیرینش در سر کنم؟

فتد تشنه در آبدان عمیق — که داند که سیراب میرد غریق

اگر عاشقی دامن او بگیر — وگر گویدت جان بده، گو بگیر

بهشت‌ِ تن‌آسانی آنگه خوری — که بر دوزخ نیستی بگذری

دل تخم‌کاران بود رنج‌کش — چو خرمن برآید بخسبند خوش

در این مجلس آن‌کس به کامی رسید — که در دور آخر به جامی رسید