بوستان › باب سوم در عشق و مستی و شور › بخش ۱۲ - حکایت

طبیبی پری‌چهره در مرو بود — که در باغ دل قامتش سرو بود

نه از درد دل‌های ریشش خبر — نه از چشم بیمار خویشش خبر

حکایت کند دردمندی غریب — که خوش بود چندی سرم با طبیب

نمی‌خواستم تندرستی خویش — که دیگر نیاید طبیبم به پیش

بسا عقل زورآور چیردست — که سودای عشقش کند زیردست

چو سودا خرد را بمالید گوش — نیارد دگر سر برآورد هوش