بوستان › باب سوم در عشق و مستی و شور › بخش ۱۵ - حکایت مجنون و صدق محبت او

به مجنون کسی گفت کای نیک پی — چه بودت که دیگر نیایی به حی؟

مگر در سرت شور لیلی نماند — خیالت دگر گشت و میلی نماند؟

چو بشنید بیچاره بگریست زار — که ای خواجه دستم ز دامن بدار

مرا خود دلی دردمند است ریش — تو نیزم نمک بر جراحت مریش

نه دوری دلیل صبوری بود — که بسیار دوری ضروری بود

بگفت ای وفادار فرخنده خوی — پیامی که داری به لیلی بگوی

بگفتا مبر نام من پیش دوست — که حیف است نام من آنجا که اوست