دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۰۰

آنچ گل سرخ قبا می‌کند — دانم من کان ز کجا می‌کند

بید پیاده که کشیدست صف — آنچ گذشتست قضا می‌کند

سوسن با تیغ و سمن با سپر — هر یک تکبیر غزا می‌کند

بلبل مسکین که چه‌ها می‌کشد — آه از آن گل که چه‌ها می‌کند

گوید هر یک ز عروسان باغ — کان گل اشارت سوی ما می‌کند

گوید بلبل که گل آن شیوه‌ها — بهر من بی‌سر و پا می‌کند

دست برآورده به زاری چنار — با تو بگویم چه دعا می‌کند

بر سر غنچه کی کله می‌نهد — پشت بنفشه کی دوتا می‌کند

گرچه خزان کرد جفاها بسی — بین که بهاران چه وفا می‌کند

فصل خزان آنچ به تاراج برد — فصل بهار آمد ادا می‌کند

ذکر گل و بلبل و خوبان باغ — جمله بهانه‌ست چرا می‌کند

غیرت عشق است وگر نه زبان — شرح عنایات خدا می‌کند

مفخر تبریز و جهان شمس دین — باز مراعات شما می‌کند