دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۰۱

آه در آن شمع منور چه بود — کآتش زد در دل و دل را ربود

ای زده اندر دل من آتشی — سوختم ای دوست بیا زود زود

صورت دل صورت مخلوق نیست — کز رخ دل حسن خدا رو نمود

جز شکرش نیست مرا چاره‌ای — جز لب او نیست مرا هیچ سود

یاد کن آن را که یکی صبحدم — این دلم از زلف تو بندی گشود

جان من اول که بدیدم تو را — جان من از جان تو چیزی شنود

چون دلم از چشمه تو آب خورد — غرقه شد اندر تو و سیلم ربود