دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۹۹۹

از سوی دل لشکر جان آمدند — لشکر پیدا و نهان آمدند

جامه صبر من از آن چاک شد — کز ره جان جامه دران آمدند

چادر افکنده عروسان روح — در طلب شاه جهان آمدند

بر مثل سیل خوش از لامکان — رقص کنان سوی مکان آمدند

صورت دل صورت‌ها را شکست — پردگیان ملک ستان آمدند

هر چه عیان بود نهان آمدند — هر چه نهان بود عیان آمدند

هر چه نشان داشت نشانش نماند — هر چه نشان نیست نشان آمدند