دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۰۵

هر که ز عشاق گریزان شود — بار دگر خواجه پشیمان شود

والله منت همه بر جان اوست — هر که سوی چشمه حیوان شود

هر که سبوی تو کشد عاقبت — در حرم عشرت سلطان شود

تنگ بود حوصله آدمی — از تو چو دریای و چو عمان شود

رو به دل اهل دلی جای گیر — قطره به دریا در و مرجان شود

جنبش هر ذره به اصل خودست — هر چه بود میل کسی آن شود

کافر صدساله چو بیند تو را — سجده کند زود مسلمان شود

جان و دل از جذبه میل و هوس — همصفت دلبر و جانان شود

خار که سرتیز ره عاشق است — عاقبت امر گلستان شود

ناطقه را بند کن و جمع باش — گر نه ضمیر تو پریشان شود