دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۰۶

عشق مرا بر همگان برگزید — آمد و مستانه رخم را گزید

شکر کز آن کان زر جعفری — روی مرا نادره گازی رسید

باد تکبر اگرم در سرست — هم ز دم اوست که در من دمید

کرد مرا خشم مه و بر رخم — گنبد نیلی سره نیلی کشید

باده فراوان و یکی جام نی — بوسه پیاپی شد و لب ناپدید

ای شب کفر از مه تو روز دین — گشته یزید از دم تو بایزید

گو سگ نفس این همه عالم بگیر — کی شود از سگ لب دریا پلید

قفل خداییش بسی خون که ریخت — خونش بریزیم چو آمد کلید

جان به سعادت بکشد نفس را — تا به هم افتند سعید و شهید

هیچ شکاری نرهد زان صیاد — کو ز سگی‌های سگ تن رهید

ای خرف پیر جوان شو ز سر — تازه شد از یار هزاران قدید

وی بدن مرده برون آ ز گور — صور دمیدند ز عرش مجید

خامش و بشنو دهل خامشان — ایدک الله به عیش جدید