دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۰۷

گفت کسی خواجه سنایی بمرد — مرگ چنین خواجه نه کاریست خرد

قالب خاکی به زمین بازداد — روح طبیعی به فلک واسپرد

ماه وجودش ز غباری برست — آب حیاتش به درآمد ز درد

پرتو خورشید جدا شد ز تن — هر چه ز خورشید جدا شد فسرد

صافی انگور به میخانه رفت — چونک اجل خوشه تن را فشرد

شد همگی جان مثل آفتاب — جان شده را مرده نباید شمرد

مغز تو نغزست مگر پوست مرد — مغز نمیرد مگرش دوست برد

پوست بهل دست در آن مغز زن — یا بشنو قصه آن ترک و کرد

کرد پی دزدی انبان ترک — خرقه بپوشید و سر و مو سترد