دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۲۹

جان بر کف خود داری ای مونس جان زوتر — من نیک سبک گشتم آن رطل گران زوتر

از باده بسی ساغر فربه کن هر لاغر — هر چند سبک دستی ای دوست از آن زوتر

ای بر در و بام تو از لذت جام تو — جان‌ها به صبوح آیند من از همگان زوتر

سودای تو می‌آرد زان می که نه قی آرد — از سینه به چشم آید از نور عیان زوتر