دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۳۰

نیمیت ز زهر آمد نیمی دگر از شکر — بالله که چنین منگر بالله که چنان منگر

هر چند که زهر از تو کانیست شکرها را — زان رو که چنین نوری زان رنگ چنان انور

نوری که نیارم گفت در پای تو می‌افتد — معنیش که درویشا در ما بنگر خوشتر

در من که توم بنگر خودبین شو و همچین شو — ای نور ز سر تا پا از پای مگو وز سر

چون در بصر خلقی گویی تو پر از زرقی — ای آنک تو هم غرقی در خون دل من تر

ار زانک گهر داری دریای دو چشمم بین — ور سنگ محک داری اندر رخ من بین زر

آن شیر خدایی را شمس الحق تبریزی — صیدی که نه روبه شد او را به سگی مشمر