دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۳

دل و جان را در این حضرت بپالا — چو صافی شد رود صافی به بالا

اگر خواهی که ز آب صاف نوشی — لب خود را به هر دردی میالا

از این سیلاب درد او پاک ماند — که جانبازست و چست و بی‌مبالا

نپرد عقل جزوی زین عقیله — چو نبود عقل کل بر جزو لالا

نلرزد دست وقت زر شمردن — چو بازرگان بداند قدر کالا

چه گرگینست وگر خارست این حرص — کسی خود را بر این گرگین ممالا

چو شد ناسور بر گرگین چنین گر — طلی سازش به ذکر حق تعالا

اگر خواهی که این در باز گردد — سوی این در روان و بی‌ملال آ

رها کن صدر و ناموس و تکبر — میان جان بجو صدر معلا

کلاه رفعت و تاج سلیمان — به هر کل کی رسد حاشا و کلا

خمش کردم سخن کوتاه خوشتر — که این ساعت نمی‌گنجد علالا

جواب آن غزل که گفت شاعر — بقایی شاء لیس هم ارتحالا