دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۳۱

جان من و جان تو بستست به همدیگر — همرنگ شوم از تو گر خیر بود گر شر

ای دلبر شنگ من ای مایه رنگ من — ای شکر تنگ من از تنگ شکر خوشتر

ای ضربت تو محکم ای نکته تو مرهم — من گشته تمامی کم تا من تو شدم یک سر

همسایه ما بودی چون چهره تو بنمودی — تا خانه یکی کردی ای خوش قمر انور

یک حمله تو شاهانه بردار تو این خانه — تا جز تو فنا گردد کالله هو الاکبر

چون محو کند راهم نی جویم و نی خواهم — زیرا همه کس داند که اکسیر نخواهد زر

از تابش آن کوره مس گفت که زر گشتم — چون گشت دلش تابان زان آتش نیکوفر

مس باز به خویش آمد نوشش همه نیش آمد — تا باز به پیش آمد اکسیرگر اشهر