دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۳۲

تا چند زنی بر من ز انکار تو خار آخر — من با تو نمی‌گویم ای مرده پار آخر

ماننده ابری تو هم مظلم و بی‌باران — تاریک مکن ای ابر یک قطره ببار آخر

این جمله فرمان‌ها از بهر قدر آمد — ای جبری غافل تو از لذت کار آخر

با کور کسی گوید کاین رشته به سوزن کش — با بسته کسی گوید کان جاست شکار آخر

با طفل دوروزه کس از شاهد و می‌گوید — یا با نظر حیوان از چشم خمار آخر

چون هیچ نیابی توی پهلوی زنان بنشین — از حلقه جانبازان بگذر به کنار آخر

در قدرت مخدومی شمس الحق تبریزی — غوطی بخوری بینی حق را به نظار آخر