دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۳۴

مکن یار مکن یار مرو ای مه عیار — رخ فرخ خود را مپوشان به یکی بار

تو دریای الهی همه خلق چو ماهی — چو خشک آوری ای دوست بمیرند به ناچار

مگو با دل شیدا دگر وعده فردا — که بر چرخ رسیدست ز فردای تو زنهار

چو در دست تو باشیم ندانیم سر از پای — چو سرمست تو باشیم بیفتد سر و دستار

عطاهای تو نقدست شکایت نتوان کرد — ولیکن گله کردیم برای دل اغیار

مرا عشق بپرسید که ای خواجه چه خواهی — چه خواهد سر مخمور به غیر در خمار

سراسر همه عیبیم بدیدی و خریدی — زهی کاله پرعیب زهی لطف خریدار

ملوکان همه زربخش تویی خسرو سربخش — سر از گور برآورد ز تو مردهٔ پیرار

ملالت نفزایید دلم را هوس دوست — اگر ره زندم جان ز جان گردم بیزار

چو ابر تو ببارید بروید سمن از ریگ — چو خورشید تو درتافت بروید گل و گلزار

ز سودای خیال تو شدستیم خیالی — کی داند چه شویم از تو چو باشد گه دیدار

همه شیشه شکستیم کف پای بخستیم — حریفان همه مستیم مزن جز ره هموار