دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۴۲

منم از جان خود بیزار بیزار — اگر باشد تو را از بنده آزار

مرا خود جان و دل بهر تو باید — که قربان تو باشد ای نکوکار

ز آزار دلت گرچه نگویی — درون جان من پیداست آثار

بهار از من بگردد چون ندانم — چو در دل جای گلشن پر شود خار

گناهم پیش لطفت سجده آرد — که ای مسجود جان زنهار زنهار

گنه را لطف تو گوید که تا کی — گنه گوید بدو کاین بار این بار

تن و جانی که خاک تو نباشد — تن او سله باشد جان او مار

تو خورشیدی و مرغ روز خواهی — چو مرغ شب بیاید نبودش بار

چو برگیری تو رسم شب ز عالم — چه پرها برکند مرغ شب ای یار

به حق آن که لطف تو جهانست — که آن جا گم شود این چرخ دوار

به چشم جان چه دریا و چه صحرا — در آن عالم چه اقرار و چه انکار

به تنگی درفتد هرک از تو ماند — فروکن دست و او را زود بردار

به قصد از شمس تبریزی نگردم — چگونه زهر نوشد مرد هشیار