دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۴۳

مرا اقبال خندانید آخر — عنان این سو بگردانید آخر

زمانی مرغ دل بربسته پر بود — بدادش پر و پرانید آخر

زهی باغی که خندانید از فضل — بدان ابری که گریانید آخر

زهی نصرت که مر اسلام را داد — زهی ملکی که استانید آخر

به چوگان وفا یک گوی زرین — در این میدان بغلطانید آخر

کمر بگشاد مریخ و بینداخت — سلح‌ها را بدرانید آخر

بخندد آسمان زیرا زمین را — خدا از خوف برهانید آخر