دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۴۸

خداوند خداوندان اسرار — زهی خورشید در خورشید انوار

ز عشق حسن تو خوبان مه رو — به رقص اندر مثال چرخ دوار

چو بنمایی ز خوبی دست بردی — بماند دست و پای عقل از کار

گشاده ز آتش او آب حیوان — که آبش خوشترست ای دوست یا نار

از آن آتش بروییدست گلزار — و زان گلزار عالم‌های دل زار

از آن گل‌ها که هر دم تازه‌تر شد — نه زان گل‌ها که پژمردست پیرار

نتاند کرد عشقش را نهان کس — اگر چه عشق او دارد ز ما عار

یکی غاریست هجرانش پرآتش — عجب روزی برآرم سر از این غار

ز انکارت بروید پرده‌هایی — مکن در کار آن دلبر تو انکار

چو گرگی می‌نمودی روی یوسف — چون آن پرده غرض می‌گشت اظهار

ز جان آدمی زاید حسدها — ملک باش و به آدم ملک بسپار

غذای نفس تخم آن غرض‌هاست — چو کاریدی بروید آن به ناچار

نداند گاو کردن بانگ بلبل — نداند ذوق مستی عقل هشیار

نزاید گرگ لطف روی یوسف — و نی طاووس زاید بیضه مار

به طراری ربود این عمرها را — به پس فردا و فردا نفس طرار

همه عمرت هم امروزست لاغیر — تو مشنو وعده این طبع عیار

کمر بگشا ز هستی و کمر بند — به خدمت تا رهی زین نفس اغیار

نمازت کی روا باشد که رویت — به هنگام نمازست سوی بلغار

در آن صحرا بچر گر مشک خواهی — که می‌چرد در آن آهوی تاتار

نمی‌بینی تغیرها و تحویل — در افلاک و زمین و اندر آثار

کی داند جوهر خوبت بگردد — به خاکی کش ندارد سود غمخوار

چو تو خربنده باشی نفس خود را — به حلقه نازنینان باشی بس خوار

اگر خواهی عطای رایگانی — ز عالم‌های باقی ملک بسیار

چنان جامی که ویرانی هوش است — ز شمس حق و دین بستان و هش دار

خداوند خداوندان باقی — که نبودشان به مخدومیش انکار

ز لطف جان او رفته بکارت — چو دیدندنش ز جنت حور ابکار

اگر نه پرده رشک الهی — بپوشیدیش از دار و ز دیار

که سنگ و خاک و آب و باد و آتش — همه روحی شدندی مست و سیار

به بازار بتان و عاشقان در — ز نقش او بسوزد جمله بازار

دو ده دان هر دو کون دو جهان را — چه باشد ده که باشد اوش سالار

که روح القدس پایش می ببوسید — ندا آمد که پایش را میازار

چه کم عقلی بود آن کس که این را — برای جاه او گوید که مکثار

به حق آنک آن شیر حقیقی — چنین صید دلم کردست اشکار

که از تبریز پیغامی فرستی — که اینست لابه ما اندر اسحار