دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۵

چو او باشد دل دل‌سوز ما را — چه باشد شب چه باشد روز ما را

که خورشید ار فروشد ار برآمد — بس است این جانِ جان افروز ما را

تو مادرمرده را شیون مَیآموز — که استادست عشق آموز ما را

مدوزان خرقهٔ ما را مدران — نشاید شیخ خرقه‌دوز ما را

همه کس بر عدو پیروز خواهد — جمال آن عدو پیروز ما را

همه کس بخت گنج‌اندوز جوید — ولیکن عشق رنج‌اندوز ما را