دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۶

مرا حلوا هوس کردست حلوا — میفکن وعده حلوا به فردا

دل و جانم بدان حلواست پیوست — که صوفی را صفا آرد نه صفرا

زهی حلوای گرم و چرب و شیرین — که هر دم می‌رسد بویش ز بالا

دهانی بسته حلوا خور چو انجیر — ز دل خور هیچ دست و لب میالا

از آن دستست این حلوا از آن دست — بخور زان دست ای بی‌دست و بی‌پا

دمی با مصطفا و کاسه باشیم — که او می خورد از آن جا شیر و خرما

از آن خرما که مریم را ندا کرد — کلی و اشربی و قری عینا

دلیل آنک زاده عقل کلیم — ندایش می‌رسد کای جان بابا

همی‌خواند که فرزندان بیایید — که خوان آراسته‌ست و یار تنها