دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۵۴

ای یار شگرف در همه کار — عیاره و عاشق تو عیار

تو روز قیامتی که از تو — زیر و زبرست شهر و بازار

من زاری عاشقان چه گویم — ای معشوقان ز عشق تو زار

در روز اجل چو من بمیرم — در گور مکن مرا نگهدار

ور می‌خواهی که زنده گردیم — ما را به نسیم وصل بسپار

آخر تو کجا و ما کجاییم — ای بی‌تو حیات و عیش بی‌کار

از من رگ جان بریده بادا — گر بی‌تو رگیم هست هشیار

اندر ره تو دو صد کمین بود — نزدیک نمود راه و هموار

از گلشن روی تو شدم مست — بنهادم مست پای بر خار

رفتم سوی دانه تو چون مرغ — پرخون دیدم جناح و منقار

این طرفه که خوشترست زخمت — از هر دانه که دارد انبار

ای بی‌تو حرام زندگانی — ای بی‌تو نگشته بخت بیدار

خود بخت توی و زندگی تو — باقی نامی و لاف و آزار

ای کرده ز دل مرا فراموش — آخر چه شود مرا به یاد آر

یک بار چو رفت آب در جوی — کی گردد چرخ طمع یک بار

خامش که ستیزه می‌فزاید — آن خواجه عشق را ز گفتار