دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۷

امیر حسن خندان کن حَشَم را — وجودی بخش مر مشتی عدم را

سیاهی می‌نماید لشکر غم — ظفر ده شادی صاحب علم را

به حسن خود تو شادی را بکن شاد — غم و اندوه ده اندوه و غم را

کرم را شادمان کن از جمالت — که حسن تو دهد صد جان کرم را

تو کارم زان بر سیمین چو زر کن — تو لعلین کن رخ همچون زرم را

دلا چون طالب بیشی عشقی — تو کم اندیش در دل بیش و کم را

بنه آن سر به پیش شمس تبریز — که ایمان‌ست سجده آن صنم را