دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۷۸

شادیی کان از جهان اندر دلت آید مخر — شادیی کان از دلت آید زهی کان شکر

بازخر جان مرا زین هر دو فراش ای خدا — پهلوی اصحاب کهفم خوش بخسبان بی‌خبر

سایه شادیست غم غم در پی شادی دود — ترک شادی کن که این دو نسکلد از همدگر

در پی روزست شب و اندر پی شادیست غم — چون بدیدی روز، دان کز شب نتان کردن حذر

تا پی غم می‌دوی شادی پی تو می‌دود — چون پی شادی روی تو، غم بوَد بر ره‌گذر

یاد می‌کن آن نهنگی را که ما را درکشد — تا نماند فهم و وهم و خوب و زشت و خشک و تر

همچو شمع نخل بندان کآتشش در خود کشد — کاغذ پرنقش و صورت درفتد در آب در