دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۸۴

مه روزه اندرآمد هله ای بت چو شکر — گه بوسه است تنها نه کنار و چیز دیگر

بنشین نظاره می‌کن ز خورش کناره می‌کن — دو هزار خشک لب بین به کنار حوض کوثر

اگر آتش است روزه تو زلال بین نه کوزه — تری دماغت آرد چو شراب همچو آذر

چو عجوزه گشت گریان شه روزه گشت خندان — دل نور گشت فربه تن موم گشت لاغر

رخ عاشقان مزعفر رخ جان و عقل احمر — منگر برون شیشه بنگر درون ساغر

همه مست و خوش شکفته رمضان ز یاد رفته — به وثاق ساقی خود بزدیم حلقه بر در

چو بدید مست ما را بگزید دست‌ها را — سر خود چنین چنین کرد و بتافت رو، ز معشر

ز میانه گفت مستی خوش و شوخ و می‌پرستی — که کی گوید اینک روزه شکند ز قند و شکر

شکر از لبان عیسی که بود حیات موتی — که ز ذوق باز ماند دهن نکیر و منکر

تو اگر خراب و مستی به من آ که از منستی — و اگر خمار یاری سخنی شنو مخمر

چو خوشی چه خوش نهادی به کدام روز زادی — به کدام دست کردت قلم قضا مصور

تن تو حجاب عزت پس او هزار جنت — شکران و ماه رویان همه همچو مه مطهر

هله مطرب شکرلب برسان صدا به کوکب — که ز صید بازآمد شه ما خوش و مظفر

ز تو هر صباح عیدی ز تو هر شبست قدری — نه چو قدر عامیانه که شبی بود مقدر

تو بگو سخن که جانی قصصات آسمانی — که کلام تست صافی و حدیث من مکدر