دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۸۵

همه صیدها بکردی، هله، میر بار دیگر — سگ خویش را رها کن، که کند شکار دیگر

همه غوطه‌ها بخوردی، همه کارها بکردی — منشین ز پای یک دم، که بمانْد کار دیگر

همه نقدها شمردی، به وکیل‌ در سپردی — بِشِنو از این مُحاسب، عدد و شمار دیگر

تو بسی سمن‌بران را، به کنار درگرفتی — نفسی کنار بگشا، بنگر کنار دیگر

خُنک آن قماربازی که بباخت آ‌ن چه بودش — بِنَماند هیچَش اِلّا، هوس قمار دیگر

تو به مرگ و زندگانی، هله، تا جز او ندانی — نه چو روسپی که هر شب، کِشد او به یار دیگر

نظرش به سوی هر کس، به مثال چشم نرگس — بُوَدش ز هر حریفی، طرب و خمار دیگر

همه عمر خوار باشد، چو برِ دو یار باشد — هله، تا تو رو نیاری، سویِ پشت‌دار دیگر

که اگر بتان چنین‌اند، ز شه تو خوشه‌چینند — نَبُده‌ست مرغ جان را، به جز او مطار دیگر