دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۸۷

بده آن باده به ما باده به ما اولیتر — هر چه خواهی بکنی لیک وفا اولیتر

سر مردان چه کند خوبتر از سجده تو — مسجدِ عیسیِ جان سقفِ سما اولیتر

یک فسون خوان صنما در دل مجنون بردم — غنج‌های چو صبی را نه صبا اولیتر

عقل را قبله کند آنک جمال تو ندید — در کف کور ز قندیل عطا اولیتر

تو عطا می ده و از چرخ ندا می‌آید — که ز دریا و ز خورشید عطا اولیتر

لطف‌ها کرده‌ای امروز دو تا کن آن را — چونک در چنگ نیایی تو دوتا اولیتر

چونک خورشید برآید بگریزد سرما — هر کی سردست از او پشت و قفا اولیتر

تا بدیدم چمنت ز آب و گیا ببریدم — آن ستورست که در آب و گیا اولیتر

سادگی را ببرد گرچه سخن نقش خوشست — بر رخ آینه از نقش صفا اولیتر

صورت کون توی آینه کون توی — داد آینه به تصویر بقا اولیتر

خمش این طبل مزن تیغ بزن وقت غزاست — طبل اگر پشت سپاهست غزا اولیتر