دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۸۸

سر فروکن به سحر کز سر بازار نظر — طبله کالبد آورده‌ام آخر بنگر

بر سر کوی تو پرطبله من بین و بخر — شانه‌ها و شبه‌ها و سره روغن‌ها تر

شبه من غم تو روغن من مرهم تو — شانه‌ام محرم آن زلف پر از فتنه و شر

از فراقت تلفم گشته خیالت علفم — که دلم را شکمی شد ز تو پرجوع بقر

من ندانم چه کسم کز شکرت پرهوسم — ای مگس‌ها شده از ذوق شکرهات شکر

پرده بردار صبا از بر آن شهره قبا — تا ز سیمین بر او گردد کارم همه زر

چند گویی تو بجو یار وزو دست بشو — در دو عالم نبود یار مرا یار دگر

چون خرد ماند و دل با من ای خواجه بهل — ماه و خورشید که دیدست در اعضای بشر

چون که در جان منی شسته به چشمان منی — شمس تبریز خداوند تو چونی به سفر