دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۸۹

هین که آمد به سر کوی تو مجنون دگر — هین که آمد به تماشای تو دل خون دگر

عاشق روی تو را گنبد گردون نکشد — مگرش جای دهی بر سر گردون دگر

عاشق تو نخورد حیله و افسون کسی — تو بخوان و تو بدم بر دلش افسون دگر

عشق روی تو به شش سوی جهان دام دلست — که ندیدند چنان رخ رخ گلگون دگر

رحمتی کن تو بر آن مرغ که در دام افتاد — که ندارد چو تو شاهنشه بی‌چون دگر

کو در این خانه یکی سوخته مفتونی — که به شب‌ها شنود ناله مفتون دگر

از پس نیشکرت اشک چو اطلس بارم — چاره‌ام نیست جز این اطلس و اکسون دگر