دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۹۷

عقل بند رهروانست ای پسر — بند بشکن ره عیانست ای پسر

عقل بند و دل فریب و جان حجاب — راه از این هر سه نهانست ای پسر

چون ز عقل و جان و دل برخاستی — این یقین هم در گمانست ای پسر

مرد کو از خود نرفت او مرد نیست — عشق بی‌درد آفسانست ای پسر

سینه خود را هدف کن پیش دوست — هین که تیرش در کمانست ای پسر

سینه‌ای کز زخم تیرش خسته شد — در جبینش صد نشانست ای پسر

عشق کار نازکان نرم نیست — عشق کار پهلوانست ای پسر

هر کی او مر عاشقان را بنده شد — خسرو و صاحب قرانست ای پسر

عشق را از کس مپرس از عشق پرس — عشق ابر درفشانست ای پسر

ترجمانی منش محتاج نیست — عشق خود را ترجمانست ای پسر

گر روی بر آسمان هفتمین — عشق نیکونردبانست ای پسر

هر کجا که کاروانی می‌رود — عشق قبله کاروانست ای پسر

این جهان از عشق تا نفریبدت — کاین جهان از تو جهانست ای پسر

هین دهان بربند و خامش چون صدف — کاین زبانت خصم جانست ای پسر

شمس تبریز آمد و جان شادمان — چونک با شمسش قرانست ای پسر