دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۹۸

آمدم من بی‌دل و جان ای پسر — رنگ من بین نقش برخوان ای پسر

نی غلط من نامدم تو آمدی — در وجود بنده پنهان ای پسر

همچو زر یک لحظه در آتش بخند — تا ببینی بخت خندان ای پسر

در خرابات دلم اندیشه‌هاست — در هم افتاده چو مستان ای پسر

پای دار و شور مستان گوش دار — در شکست و جست دربان ای پسر

آمدم و آوردمت آیینه‌ای — روی بین و رو مگردان ای پسر

کفر من آیینه ایمان توست — بنگر اندر کفر ایمان ای پسر

می‌زنم من نعره‌ها در خامشی — آمدم خاموش گویان ای پسر