دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۰۹۹

ای نهاده بر سر زانو تو سر — وز درون جان جمله باخبر

پیش چشمت سرکش روپوش نیست — آفرین‌ها بر صفای آن بصر

بحر خونست ای صنم آن چشم نیست — الحذر ای دل ز زخم آن نظر

در مژه او گرچه دل را مژده‌هاست — الحذر ای عاشقان از وی حذر

او به زیر کاه آب خفته‌ست — پا منه گستاخ ور نی رفت سر

خفته شکلی اصل هر بیدادیی — تا ز خوابش تو نخسپی ای پسر

پاره خواهم کرد من جامه ز تو — ای برادر پاره‌ای زین گرمتر

سرکه آشامی و گویی شهد کو — دست تو در زهر و گویی کو شکر

روح را عمریست صابون می‌زنی — یا تو را خود جان نبودست ای مگر

تا به کی صیقل زنی آیینه را — شرم بادت آخر از آیینه گر

سوی بحر شمس تبریزی گریز — تا برآرد ز آینه جانت گهر