دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۰

تو بشکن چنگ ما را ای معلا‌‌! — هزاران چنگ دیگر هست اینجا

چو ما در چنگ عشق اندر فتادیم — چه کم آید بر ما چنگ و سرنا‌‌؟!

رباب و چنگ عالم گر بسوزد — بسی چنگی که پنهانیست یارا‌!

ترنگ و تنتنش رفته به گردون — اگر چه ناید آن در گوش صما

چراغ و شمع عالم گر بمیرد — چه غم چون سنگ و آهن هست برجا

به روی بحر خاشاک است اغانی — نیاید گوهری بر روی دریا

ولیکن لطف خاشاک از گهر دان — که عکس عکس برق اوست بر ما

اغانی جمله فرع شوق وصلی‌ست — برابر نیست فرع و اصل اصلا

دهان بربند و بگشا روزن دل — از آن ره باش با ارواح گویا