دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۰۲

عشق را با گفت و با ایما چه کار — روح را با صورت اسما چه کار

عاشقان گوی‌اند در چوگان یار — گوی را با دست و یا با پا چه کار

هر کجا چوگانش راند می‌رود — گوی را با پست و با بالا چه کار

آینه‌ست و مظهر روی بتان — با نکوسیماش و بدسیما چه کار

سوسمار از آب خوردن فارغست — مر ورا با چشمه و سقا چه کار

آن خیالی که ضمیر اوطان اوست — پاش را با مسکن و با جا چه کار

عیسیی که برگذشت او از اثیر — با غم سرماش و یا گرما چه کار

ای رسایل کشته با نادی غیب — رو تو را با گفت و با غوغا چه کار