دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۰۷

در چمن آیید و بربندید دید — تا نیفتد بر جماعت هر نظر

من زیان‌ها کرده‌ام من دیده‌ام — زخم‌ها از چشم هر بی‌پا و سر

چشم بد دیدیم ما کز زخم او — روسیه گردد عیان شمس و قمر

دور باد از رزم شیران چشم سگ — دور باد از مهد عیسی کون خر

تیر پرانست از چشم بدان — خلوت آمد تیر ایشان را سپر

لیک چشم نیک و بد آمیخته‌ست — قلب را هر کس بنشناسد ز زر

زاهدانش آه‌ها پنهان کنند — خلوتی جویند در وقت سحر

لیک این مستان به حکم خود نیند — نیستشان جز حفظ حق حصنی دگر

باد کم پران مزن لاف خوشی — باد آرد خاک و خس را در بصر