دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۰۹

ساقیا باده گلرنگ بیار — داروی درد دل تنگ بیار

روز بزمست نه روز رزمست — خنجر جنگ ببر چنگ بیار

ای ز تو دردکشان دردکشان — دردیی که کندم دنگ بیار

من ز هر درد نمی‌گردم دنگ — دردی آن سره سرهنگ بیار

روز جامست نه نام و ناموس — نام از پیش ببر ننگ بیار

کیمیایی که کند سنگ عقیق — آزمون کن بر او سنگ بیار

صیقل آینه نه فلکست — ز امتحان آهن پرزنگ بیار

چشمه خضر تو را می‌خواند — که سبو کش دو سه فرسنگ بیار

پس گردن ز چه رو می‌خاری — نک ظفر هست تو آهنگ بیار

حرف رنگست اگر خوش بویست — جان بی‌صورت و بی‌رنگ بیار

کم کنی رنگ بیفزاید روح — بوی روح صنم شنگ بیار

لب ببند از دغل و از حیلت — جان بی‌حیلت و فرهنگ بیار