دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۱۲

بر منبرست این دم مذکر مذکر — چون چشمه روانه مطهر مطهر

بر منبری بلندی دانای هوشمندی — بر پای منبر او مکرر مکرر

هر لفظ او جهانی روشن چو آسمانی — بگشاده در بیانی مقرر مقرر

زین گونه درگشایی داده تو را رهایی — از حبس خاکدانی مکدر مکدر

بنهاده نردبانی از صنعت زبانی — بر بام آسمانی مدور مدور

نور از درون هیزم بیرون کشید آتش — آتش ز خود نیامد منور منور

آتش به فعل مردم زاید ز سنگ و آهن — و اختر به امر زاید مدبر مدبر

مر هر پیمبری را بودست معجز نو — چون نیست معجزه او مشهر مشهر

مسعود از اوست نحسی فردوس از او است حبسی — محکوم از اوست نفسی مزور مزور

این منبر و مذکر در نفس توست در سر — اما در این طلب تو مقصر مقصر