دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۱۳

ای جان جان جان‌ها جانی و چیز دیگر — وی کیمیای کان‌ها کانی و چیز دیگر

ای آفتاب باقی وی ساقی سواقی — وی مشرب مذاقی آنی و چیز دیگر

ای مشعله یقین را وی پرورش زمین را — وی عقل اولین را ثانی و چیز دیگر

ای مظهر الهی وی فر پادشاهی — هر صنعتی که خواهی تانی و چیز دیگر

هر گون غرایبی را هر بوالعجایبی را — هر غیب و غایبی را دانی و چیز دیگر

زان عشق همچو افیون لیلی کنی و مجنون — ای از سنات گردون سانی و چیز دیگر

ای نور صدرها را اومید صبرها را — بر اوج ابرها را رانی و چیز دیگر

ای فخر انبیا را وی ذخر اولیا را — وی قصر اجتبا را بانی و چیز دیگر

ای گنج مغفرت را وی بحر مرحمت را — من غیر درگهت را شانی و چیز دیگر

چشمی که غیر رویت بیند ز بهر زینت — باشد در این جریمت زانی و چیز دیگر

ای اصل اصل مبدا وی دستگیر فردا — گشتم به دست سودا عانی و چیز دیگر

پرست این دهانم بر غیر تو نخوانم — چون هست غیر گوشت فانی و چیز دیگر