دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۱۹

کس بی‌کسی نماند می‌دان تو این قدر — گر با یکی نسازی آید یکی دگر

زین خانه گر روم من و خانه تهی کنم — آید یکی دگر چو منی یا ز من بتر

میراث مانده است جهان از هزار قرن — چون شد به زیر خاک پدر شد پسر پدر

تنها نه آدمی حیوان نیز همچنین — ور نی ندیدیی تو در آفاق جانور

شب آفتاب اگر برود هم ز بام چرخ — بر جای آفتاب ستاره‌ست یا قمر

گر ترک یک هنر بکند مرد طبع او — مشغول کار دیگر گشت و دگر هنر

زیرا که بر دل همه خلقان موکلیست — بی‌کارشان ندارد و بی‌یار و بی‌سفر