دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۲۰

مستیم و بیخودیم و جمال تو پرده در — زین پس مباش ماها در ابر و پرده در

ما جمع عاشقان تو خوش قد و قامتیم — ما را صلای فتنه و شور و هزار شر

خورشید تافتست ز روی تو چاشتگاه — در عشق قرص روی تو رفتیم بام بر

مستیست در سر از می و این تاب آفتاب — در سر بتافتست پس از دست رفت سر

ای مطرب هوای دل عاشقان روح — بنواز لحن جان که تننتن لطیفتر

تا جان‌ها ز خرقه تن‌ها برون شود — تا بر سرین خرقه رود جان باخبر

از جام صاف باده تو خاشاک جسم را — بردار تا نهیم به اقبال بر به بر

تا دیده‌ها گذاره شود از حجاب‌ها — تا وارهد ز خانه و مان و ز بام و در

سیمرغ جان و مفخر تبریز شمس دین — بیند هزار روضه و یابد هزار پر