دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۲۳

پرده خوش آن بود کز پس آن پرده دار — با رخ چون آفتاب سایه نماید نگار

آید خورشیدوار ذره شود بی‌قرار — کان رخ همچون بهار از پس پرده مدار

خیز که این روز ماست روز دلفروز ماست — از جهت سوز ماست عشق چنین پرشرار

خیز که رستیم ما بند شکستیم ما — خیز که مستیم ما تا به ابد بی‌خمار

خیز که جان آمدست جان و جهان آمده است — دست زنان آمدست ای دل دستی برآر

آب حیات آمدست روز نجات آمدست — قند و نبات آمدست ای صنم قندبار

بنده آن پرده‌ام گوش گران کرده‌ام — تا که به گوشم دهان آرد آن پرده دار

مکر مرا چون بدید مکر دگر او پزید — آمد و گوشم گزید گفت هلا ای عیار

بی‌ادبی هم نکوست کان سبب جنگ اوست — سر نکشم من ز دوست بهر چنین کار و بار

جنگ تو است این حیات زانک ندارد ثبات — جنگ تو خوش چون نبات صلح تو خود زینهار