دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۲۵

چون سر کس نیستت فتنه مکن دل مبر — چونک ببردی دلی باز مرانش ز در

چشم تو چون رهزند ره زده را ره نما — زلفت اگر سر کشد عشوه هندو مخر

عشق بود گلستان پرورش از وی ستان — از شجره فقر شد باغ درون پرثمر

جمله ثمر ز آفتاب پخته و شیرین شود — خواب و خورم را ببر تا برسم نزد خور

طبع جهان کهنه دان عاشق او کهنه دوز — تازه و ترست عشق طالب او تازه تر

عشق برد جوبجو تا لب دریای هو — کهنه خران را بگو اسکی ببج کمده ور

هر کس یاری گزید دل سوی دلبر پرید — نحس قرین زحل شمس قرین قمر

دل خود از این عام نیست با کسش آرام نیست — گر تو قلندردلی نیست قلندر بشر

تن چو ز آب منیست آب به پستی رود — اصل دل از آتشست او نرود جز زبر

غیر دل و غیر تن هست تو را گوهری — بی‌خبری زان گهر تا نشوی بی‌خبر