دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۳۱

گفت لبم چون شکر ارزد گنج گهر — آه ندارم گهر گفت نداری بخر

از گهرم دام کن ور نبود وام کن — خانه غلط کرده‌ای عاشق بی‌سیم و زر

آمده‌ای در قمار کیسه پرزر بیار — ور نه برو از کنار غصه و زحمت ببر

راه زنانیم ما جامه کنانیم ما — گر تو ز مایی درآ کاسه بزن کوزه خور

دام همه ما دریم مال همه ما خوریم — از همه ما خوشتریم کوری هر کور و کر

جامه خران دیگرند جامه دران دیگرند — جامه دران برکنند سبلت هر جامه خر

سبلت فرعون تن موسی جان برکند — تا همه تن جان شود هر سر مو جانور

در ره عشاق او روی معصفر شناس — گوهر عشق اشک دان اطلس خون جگر

قیمت روی چو زر چیست بگو لعل یار — قیمت اشک چو دُر چیست بگو آن نظر

بنده آن ساقیم تا به ابد باقیم — عالم ما برقرار عالمیان برگذر

هر کی بزاد او بمرد جان به موکل سپرد — عاشق از کس نزاد عشق ندارد پدر

گر تو از این رو نه‌ای همچو قفا پس نشین — ور تو قفا نیستی پیش درآ چون سپر

چون سپر بی‌خبر پیش درآ و ببین — از نظر زخم دوست باخبران بی‌خبر