دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۱۱۳۲

چون سرِ کس نیستت، فتنه مکن دل مبر — چونک ببردی دلی، پردهٔ او را مدر

چشم تو چون ره زند، ره‌زده را ره نما — زلف تو چون سر کشد، عشوه هندو مخر

عشق بود دلستان، پرورشِ دوستان — سبز و شکفته کند باغ تو را چون شجر

وجهک وجه القمر قلبک مثل الحجر — روحک روح البقا حسنک نور البصر

عشق خران جو به جو تا لب دریای هو — کهنه خران کو به کو اسکی ببج کآمدور

دشمن ما در هنر شد به مثل دنب خر — چند بپیمایی‌اش؟ نیست فزون کم شمر

اقسم بالعادیات احلف بالموریات — غیرک یا ذالصلات فی نظری کالمدر

هر که به جز عاشق است در تُرُشی لایق است — لایق حلوا شکر لایق سرکا کبر

هجرک روحی فداک زلزلنی فی هواک — کل کریم سواک فهو خداع غرر

عشق خوش و تازه‌رو عاشقِ او تازه‌تر — شکلِ جهان کهنه‌ای عاشق او کهنه‌تر